Moleskineliefde

Zo'n 500 jaar geleden, of in ieder geval lang voor de smartphone, kocht ik mijn eerste Moleskine notitieboek.

Ik zie ze nog zo liggen, uitgestald in een etalage in een van de Amsterdamse negen straatjes. Ze waren toen alleen zwart of rood, ter grootte van een boek of in pocketformaat en ik weet niet waarom maar ik moest en zou er een hebben.

“Hemingway, Picasso, Sartre en Céline gebruikten ze en Vincent van Gogh ook”, kirde de verkoopster, die er al even hitsig op reageerde.

Alsof ik overtuiging nodig had zei ze: "Je bent origineel met een Moleskine". Logisch, want wie is er zo gek om zo'n twintig euro neer te tellen voor een opschrijfboekje? Ik dus. En sindsdien ben ik nooit meer zonder geweest.

Waarom ik er op viel weet ik nog steeds niet precies. Misschien was het de schoonheid van eenvoud. Of hoopte ik stiekem toch dat ik even geniaal zou worden als vroegere medegebruikers. Daar heb ik trouwens tot op heden weinig van gemerkt.

Moleskine  © @drbronk

Moleskine  © @drbronk

Vanaf het moment dat de Moleskine mijn reisgezel werd, groeide mijn verliefdheid uit tot ware liefde. Waarom? Hij is sterk genoeg om de wildste omstandigheden en de meest roekeloze gebruiker (ik dus) te overleven. Naar een pen hoef ik nooit te zoeken, die hangt steevast aan het elastieken bandje dat ook nog eens alle zooi die ik verzamel bijeenhoudt.

Hij heeft een bladwijzer zodat ik altijd weet waar ik ben en pijlsnel aantekeningen kan maken. En hoe handig is het om in het vakje achterin ansichtkaarten te stoppen van plekken die ik niet wil vergeten?

Op de allereerste pagina staat reward, waar je je beloning voor de vinder die hem terugbrengt opschrijft. Ik heb daar altijd 'Eeuwige vriendschap' staan. Die heb ik nog nooit hoeven geven want al verlies ik regelmatig waardevolle dingen op reis (later meer hierover); mijn Moleskine ben ik nog nooit kwijtgeraakt. Wel een keer bijna, toen hij in Jardin du Luxembourg geduldig op me lag te wachten onder een gietijzeren stoel tot ik hem buiten adem en God dankend naar mijn lippen bracht.

Ik ben niet de enige met Moleskineliefde. Dat bleek tijdens een groepspersreis om de Fallas in Valencia te verslaan. Toen honderd journalisten van over de hele wereld bijeen waren en luisterden naar een inleidend verhaal, kwamen er evenveel Moleskines boven tafel.

Inmiddels heb ik veertien Moleskines volgeschreven. Ik koop altijd een grote, altijd in het zwart. Het liefst had ik er een met blanco pagina's zodat ik er ook in zou kunnen tekenen, comme une artiste, maar zonder lijnen schrijf ik letterlijk zulke kromme zinnen dat het al snel een onleesbare zooi zou worden.

Mijn handschrift is er niet op vooruit gegaan nu ik nog maar weinig met de hand schrijf. Toch is er geen laptop, tablet of smartphone die mijn Moleskine kan vervangen. Al was het alleen maar omdat het asociaal staat om tijdens een interview in je telefoon te staren terwijl je aantekeningen maakt. En waar anders laat ik beschermde bloemsoorten drogen die ik tijdens bergwandelingen tussen de bladzijden stop? Er zijn duizend praktische redenen, maar waarom mijn Moleskineliefde blijft? Je ne sais qoui. Net als echte liefde.

@Chantalvanwees

Chantal van Wees is freelance lifestyle- en reisjournalist en blogger. Zij interviewde honderden bekende en minder bekende mensen en trok per riksja door Europa. Haar interviews, achtergrondartikelen en reisreportages publiceert ze onder meer in Red, Sp!ts en Het Parool.

Google+