Literaire bestemmingen Mireille Geus

De favoriete literaire bestemmingen van schrijfster Mireille Geus

Wat is je favoriete literaire bestemming en waarom?

Zie voor je: eindeloos veel water, grachtjes, gondels, bruggen, nog meer grachtjes, oude pleinen en gebouwen: Venetië. Er hebben daar ontzettend veel schrijvers gewoond en je hebt er een prachtige begraafplaats op een eiland. Die hele sfeer, de eilandjes, de trappen, het water, de bootjes op het Canal Grande het ademt geschiedenis uit, maar het is ook levend, van nu.

Lord Byron woonde er en Joseph Brodsky meer dan 20 jaar en hij ligt op de begraafplaats op het eiland Isola di San Michele begraven. Wagner woonde er en de dichter Ezra Pound, maar ook de wetenschapper Doppler van het Doppler effect. Mijn man en ik verbleven er één week in een hotel met uitzicht op de lagune.

In wiens voetsporen hoop je nog eens te treden?

In die van Sartre en De Beauvoir natuurlijk in het Parijs van rond 1950. De plekken waar ze samen verbleven, de cafés, de plaatsen waar ze schreven. Het is niet eens een ingewikkeld in te lossen wens, ik moet het maar eens gaan waar maken. De geur diep opsnuiven bij restaurant La Coupole of in café Flore.

Verder weg en moeilijker te realiseren is het bezoeken van de plekken in Canada waar John Irving zijn verhalen situeerde. Schrijver van De wereld volgens Garp, De regels van het ciderhuis en De vierde hand.

Ik ben vorig jaar in Canada geweest en er meteen voor gevallen, wat een aardige mensen, zo relaxed, en wat een prachtig schoon en ruim land. We hebben drie weken met een camper rondgetrokken, door verschillende nationale parken met fantastische natuur en we hebben beren van dichtbij gezien. Het lijkt me heerlijk om opnieuw en met een ander doel Canada te bezoeken.

Waar zijn volgens jou de mooiste literaire plekken?

In Barcelona. Het is hoe je de vraag interpreteert. Als ik de vraag interpreteer als het noemen van een literaire plek, omdat deze mij inspiratie geeft, dan zou ik La Rambla zeggen, de terrasjes eromheen, op de pleinen waar ‘s avonds muziek wordt gemaakt, waar het nooit koud lijkt te worden, de lichtjes alles sprookjesachtig maken, de wijn beter smaakt dan waar dan ook en je ondertussen luistert naar de klank van het melodieuze Spaans.

Als je de vraag interpreteert als welke plekken in Barcelona literaire geschiedenis schrijven dan heeft deze oude Catalaanse stad veel te bieden. Stel je Ernest Hemmingway voor, die er absint drinkt in de Marsellabar in el Raval.

Of denk aan de boeken van Carlos Ruiz Zafon. Je kunt zelfs een boek kopen waarin acht wandelingen staan die je door Barcelona kunt maken waarin je in het voetspoor van de protagonisten uit Marina, De schaduw van de wind en Het spel en de Engel treedt. Zoals in de wijk Rambla waar Zafon in een steegje het kerkhof der vergeten boeken situeerde.

Welke plek op de wereld heeft jou en je werk het meest beïnvloed?

Mijn ouderlijk huis in de Zocherstraat in Amsterdam. Daar is mijn wens om schrijver te worden ontstaan en gegroeid, daar heb ik dingen meegemaakt die voedingsbodem zijn voor mijn schrijverschap en daar ben ik de dromerige vrouw geworden, die ik mijn leven lang ben gebleven.

Wat voor soort reiziger ben je?

Een volstrekte neuroot. Ik ben geen ‘light traveller’, het liefst neem ik mijn huis mee, mijn bed zeker, in ieder geval mijn kussen. Ik ben altijd erg bang dat ik dingen vergeet en daar niet kan kopen en ik weet dat het waanzin is, maar ik wil graag alles in de hand hebben, net als tijdens het schrijven. Ik weet waar ik de lezer mee naar toe wil nemen en via welke wegen, dat vind ik prettig.

Toch probeer ik zo avontuurlijk als me lukt op reis te gaan, me echt te laten verrassen. Niet te strak te plannen, te doen wat er gebeurd, wat de omgeving vraagt en om mensen te ontmoeten of te bekijken.

Waar moeten we naartoe als we jouw literaire voetsporen willen volgen?

Om in mijn literaire voetsporen te treden kun je verschillende dingen doen. In mijn jeugdboek Voor altijd beroemd ging ik samen met mijn dochter een aantal plaatsen af in Amsterdam waaronder het Rijksmuseum en het Rembrandthuis om samen een verhaal te bedenken over de twee onbekende personen op de Nachtwacht.

Maar je kunt ook samen met Woelie de hoofdpersoon uit mijn Young Adult boek Joe en ik een Railaway reis na-apen, zoals zij deden. Keulen, Bonn en daar net buiten de Drachenfels Bahn op.

De Drachenfels (drakenrots) is een 321 meter hoge dode vulkaan aan de oever van de Rijn in Duitsland. Op de top bevindt zich de ruïne van een gelijknamig kasteel. Door de legende van Siegfried, het kasteel, maar vooral door het weidse uitzicht vanaf de ruïne op de Rijn, is het tegenwoordig een belangrijke toeristische trekpleister.

Als laatste, maar niet als minste, kun je op zoek gaan in de Belgische Ardennen naar de villa waar de twee studentes in mijn debuut voor volwassenen Een makkelijk kind verblijven.

Ze mogen na een intensieve selectie een week op een luxe villa passen met sauna en open haard van een rijk echtpaar. Willemijn en Parel verheugen zich er zeer op. Als ze aankomen staat het vertrekkende echtpaar al klaar en vraagt hen om ook op hun kind te passen, dat al boven ligt te slapen.

Schoorvoetend gaan de studentes akkoord en als ze de volgende dag het kind wakker maken, staat ze een vervelende verrassing te wachten die hun vriendschap onder druk zet.

Ik kon de echte villa niet vinden, en heb het in mijn hoofd gebouwd, door plaatjes te zoeken en tekeningen te maken. Maar ik houd me aanbevolen voor een mogelijk echte plek voor deze specifieke villa.

auteursfoto Mireille Geus © Wolfgang Schmidt Fotografie


Google+