Literaire bestemmingen Felicita Vos

De favoriete literaire bestemmingen van schrijfster Felicita Vos

Schrijfster Felicita Vos  © Diego-Franssens

Schrijfster Felicita Vos  © Diego-Franssens

Wat is je favoriete literaire bestemming en waarom?

'Andalusië, en dan met name Granada, vanwege de dichter Federico Garcia Lorca. Hij verbleef lange tijd in de grotten van Sacromonte bij de Gitano’s, een stam van het Roma volk, die daar al sinds de vijftiende eeuw leven.

Als puber bezocht Lorca de Gitano’s al veelvuldig hun grotwoningen en maakte er kennis met de flamenco muziek- en dans. De liefde voor symboliek van de Gitano’s heeft hij, net als de smart, de passie en de dood, in zijn gedichten verwerkt.

Lorca hield van puurheid en wist de cultuur van de Gitano’s, die voor een buitenstaander moeilijk te doorgronden is, in zijn dichtbundel Romancero Gitano perfect te weerspiegelen. Ik houd van Lorca en voel me met hem verbonden vanwege de mythische lading van zijn gedichten. Zijn vrijheidsdrang en onafhankelijke opstelling sluiten ook haarfijn aan bij de Roma cultuur.

Veel Gitano’s voelen een fascinatie voor Lorca. Wellicht heeft dat ook te maken met de mythe dat hij om het leven is gebracht omdat hij homoseksueel en antifascist was en zich via de kunst afzette tegen het bewind van Franco. Homoseksualiteit is overigens een taboe bij de Gitano’s. Het bestaat simpelweg niet.'

Gitano's in de tijd van Federico Garcia Lorca

Gitano's in de tijd van Federico Garcia Lorca

Hoe ziet zo'n grotwoning er van binnen uit?

'Het is piepklein. In de vijftiende eeuw hadden de Gitano’s er echt helemaal niks, ze waren op de vlucht, hadden zich teruggetrokken in de grotten en overleefden zo de vervolging. Tegenwoordig zijn het minihuisjes die van alle gemakken en moderne snufjes voorzien zijn.

Voor mijn boek Blauwe haren, zwarte ogen ontmoette ik de beroemde flamencozanger Tony Maya die in grot nummer 15 woont.

Het Alhambra

Het Alhambra

Ik heb de wijk Sacromonte vanuit het prachtige Alhambra gezien maar toen ik dit Moors juweel vanuit Sacromonte zag, 's avonds, in het maanlicht, terwijl Tony gedichten van Lorca voordroeg, werd het voor mij een magische plek.

Samen met Tony bezocht ik ook het geboortehuis van Lorca in Fuente Vaqueros, een plaatsje bij Granada. Zodra Tony daar aankwam riep hij uit: “Ik ben thuisgekomen!” en hij begon weer spontaan gedichten van hem te declameren. Als ik er aan terugdenk, ben ik weer ontroerd.

Granada is een plek waar meerdere schrijvers mee verbonden waren. Hemingway verbleef er ook vaak. Een personage uit The Sun Also Rises, de stierenvechter, is gebaseerd op Cayetano Ordoñez, een beroemde stierenvechter uit Granada, één van de grootste toreros aller tijden.

Ik vind stierenvechten overigens verschrikkelijk. De dans des doods die stier en torero volgens de liefhebbers gelijkwaardig en eerlijk met elkaar in de arena beleven, is voor mij niets anders dan een morbide en barbaars schouwspel dat de namiddagen somber onderdompelt in een poel van bloed.'

Welke plek op de wereld heeft jou en je werk het meest beïnvloed?

'Dat is niet één plek. Qua sfeer moet je denken aan Andalusië, maar ook Italië, plaatsen als Capri, Assisi en Florence. De kunst, cultuur, het licht en de sfeer in Italië zijn ongeëvenaard.

Mario Vargas Llosa nam me in zijn roman Het woord van de verteller mee naar Florence. Hij wist me te betoveren toen hij schreef dat zijn personage naar Florence was gekomen om Peru en de Peruanen even te vergeten. Dat wat hij ontvluchtte, vond hem in Florence, in de Santa Margheritasteeg en juist dat schuren, het in de war schoppen van plannen die bij hem een klein innerlijk bloedbad tot stand brachten en zijn leven weer eens op zijn kop zette, vind ik zo mooi.

Ik zoek dat ook in mijn werk. Het schuren, culturen die haaks op elkaar staan, die wankelen. In mijn nieuwe roman Duivelsklauw, die zich overigens niet in Italië, maar op verschillende plaatsen in Nederland, Duitsland en België afspeelt, is dat ook een thema.'

Welke schrijver of welk boek wil jij nog eens waar nareizen?

'Weer Maria Vargas Llossa. Ik zou verschillende boeken van hem willen nareizen. Neem Het verhaal van de verteller; het brengt me niet alleen in Italië, maar ook naar de oerwouden van Zuid-Amerika waar de vertellers van het Indiaanse volk der Machiguengas wonen.

Ik ontmoette Llosa, die in 2010 de Nobelprijs voor de literatuur toegekend werd, vorig jaar. We spraken elkaar maar kort, maar het was een bijzonder moment dat ik koester.

Maar ook Gabriel Garcia Marquez en zijn magisch realisme spreekt zeer tot mijn verbeelding. Ik reis graag in zijn wereld. Met hem zou ik een glas rode wijn willen drinken op het terras van de binnenplaats van het huis van Fermina Daza en Florentino Ariza, uit Liefde in tijden van Cholera. Dan wil ik niet alleen maar praten over magisch realisme maar ook plannen maken voor een gezamenlijk bezoek aan Macondo, de fictieve plaats in zijn verhalen waar alles gebeurt.'

@Chantalvanwees

Chantal van Wees is freelance lifestyle- en reisjournalist en blogger. Zij interviewde honderden bekende en minder bekende mensen en trok per riksja door Europa. Haar interviews, achtergrondartikelen en reisreportages publiceert ze onder meer in Red, Sp!ts en Het Parool.

Google+