Literair Paspoort Eva Kelder

Eva Kelder © Hester Doove

Eva Kelder © Hester Doove

Naam:                  Kelder

Voornaam:           Eva

Nationaliteit:        Nederlands

Geboorteplaats:  Purmerend

Geslacht:              Vrouw

Sterrenbeeld:       Ram

Lengte:                 1,83

Kleur ogen:          Blauw

Beroep:                Schrijver

 

 

Wat is uw huidige gemoedstoestand?

Verheugd. Ik bivakkeer drie weken in Weesp in een (oppas)huis met een tuin. Volgens lokale geruchten kruipen hier zigeuners door de tuinen om zo je huiswaar te stelen. Dat maakt Weesp spannender dan Amsterdam. Ik wacht af… en werk in de tussentijd aan mijn tweede roman. 

Waarover gaat het laatste boek dat u schreef?

Mijn debuutroman Het leek stiller dan het was gaat over roodharige Seije die bij haar onconventionele, alleenstaande moeder opgroeit op Vlieland. Ze voelt zich een buitenstaander op het kleine eiland en alleen haar beste vriend Teun lijkt haar te begrijpen. Na een ingrijpende gebeurtenis verlaten ze samen het eiland en beproeven hun geluk via Schotland in New York. Het gaat ook over de generatie die denkt een groots en meeslepend leven te gaan leiden, maar verstrikt raakt in het vagevuur van sociale media. Hoe ver ga je in het creëren van een perfect imago wanneer je het idee hebt dat je huidige zelf niet volstaat? Wat houd je allemaal verborgen?

Welke plek op de wereld heeft u en uw werk het meest beïnvloed?

Tijdens mijn studie Engelse Letterkunde woonde en studeerde ik een jaar in Edinburgh. Ik werd verliefd op de andere uitwisselingsstudent van de UvA. Dacht en sprak in het Engels, de taal die mij vóórdat ik fictie ging schrijven het liefst was. Het was een vrij hysterisch gelukkige periode, zoals alleen afgebakende momenten dat kennen. Ik heb er een immense liefde voor Schotland aan overgehouden, die overigens al vanaf de eerste dat ik op mijn vijftiende voet op Britse bodem zette ontvlamde. Die vreemde, hartelijke Britten met hun tearooms en shopping malls waar iedereen ook gewoon vrolijk aan het bier zit. Een fantastisch hypocriet land bovendien: doodsbenauwd én totaal verliefd op alles wat het leven zondig maakt. Heerlijk. De inspiratiebronnen uit de Engelse literatuur maken me tot op de dag van vandaag een gelukkig(er) mens. 

Wie zijn uw literaire helden?

‘Ik ben geboren aan de rand en zo slecht is het niet’, zegt hoofpersoon Seije ergens in mijn roman. ‘De periferie biedt kansen.’ Ik houd van literatuur die pijnlijke schaafwondjes laat zien: in het landschap en in de ziel. Dat hoeft niet altijd droevig te zijn, als het me maar raakt. De Canadese Nobelprijs-winnares Alice Munro is er een meester in. En Sarah Hall, een Britse, die schrijft als een torpedo. 

Welke schrijver of welk boek wilt u nog eens nareizen?

De zomer voordat Barack Obama zijn historische verkiezingszege boekte, reisde ik drie maanden met fotograaf en hartsvriendin Sabina Theijs door de VS. In de voetsporen van John Steinbeck’s Travels with Charly: In Search of America tekenden wij die opwindende zomer de verhalen van gewone Amerikanen op. Het leidde onder meer tot een boek: In Search of Americans. We hebben elkaar ooit beloofd diezelfde reis nog een keer te maken, maar dan grotendeels door de Noordelijke staten. Ook dit keer zonder Koningspoedel zoals Steinbeck, maar wel met onze mannen en (toekomstige) baby’s. 

Welke boeken leest u het liefst op reis?

De boeken die ik thuis ook lees. Een van mijn fijnste jeugdherinneringen is de koffer vol boeken die steevast meeging in de achterbak. Niet geheel toevallig ook de favoriete vakantieherinnering van mijn zus schrijfster Renee Kelder. Het gezin zat ’s avonds te lezen voor de tent. En dat op naturistencampings. Best idyllisch. 

Wat neemt u altijd mee in uw koffer?

Zonder boek ga ik de deur niet uit.

Wat is uw ergste reiservaring?

In de woestijn van Arizona zonder benzine komen te staan en raad moeten vragen aan een hele enge trucker die zijn neusbeentje had weg gesnoven, en ons op sleeptouw nam. Eng, maar achteraf heerlijk enerverend natuurlijk. 

Wat is uw devies?

Dat we allemaal wel wat mínder ons best mogen doen. We zijn volkomen doorgeslagen in het angstwekkende idee dat het leven maakbaar is en iedere dag onbegrensd in haar mogelijkheden tot geluk. Onzin. Een dag is een dag. Soms pluk je er wat meer van, soms wat minder. 

Google+