Kafka’s Graf

Beste Max, mijn laatste wens: alles wat zich aan dagboeken, manuscripten, brieven van mij of anderen, tekeningen, enzovoorts in mijn nalatenschap bevindt (dus in de boekenkast, in de linnenkast, in de schrijftafel, thuis en op kantoor of waar dan ook) moet je zonder uitzondering verbranden; evenzo al het geschrevene of getekende dat jij of anderen, die je er namens mij om moet vragen, in bezit hebben. Brieven die men je niet wil afstaan, moet men zich tenminste verplichten zelf te verbranden. Je Franz Kafka.
— Kafka’s testament (onuitgevoerd)

Praag, 1924. Kafka was een echte teringlijder. Tuberculose kwam in die tijd vrij veel voor; zeker dertig procent van de sterfgevallen in Praag was te wijten aan deze ziekte. Zijn dienstmeisje gaf bij het zien van zijn bebloede nachthemd als nuchter commentaar: ‘Met u duurt het niet lang meer.’ Kafka overleed na een jarenlang ziekbed.

Op Kafka’s begrafenis waren ongeveer honderd mensen aanwezig. Zijn vriend Max Brod hield een toespraak. Toen ze de kist lieten zakken moest zijn grote liefde Dora Diamant worden tegengehouden, anders had zij zich in het graf geworpen. Niemand was er zich toen van bewust dat Kafka nog een leven na de dood zou krijgen als mogelijk de grootste schrijver van de 20e eeuw.

Naar Kafka's graf © drbronk

Naar Kafka's graf © drbronk

Kafka’s laatste woorden

De laatste weken van zijn leven kon Kafka als gevolgen van de strottenhoofdtuberculose niet slikken en praten. Zijn laatste geschreven woorden waren aan zijn arts gericht; ‘Dood mij, anders bent u een moordenaar’.

Praag nu. De verste reis die de Kafka-pelgrims in Praag moeten ondernemen, is naar de buitenwijk Strasnice. Daar, op de Nieuwe Joodse begraafplaats, ligt Kafka begraven. Zijn ouders, die hem beiden overleefden, hebben hier ook hun laatste rustplek gevonden. Aan een muurtje tegenover de obelisk-achtige grafsteen hangt een gedenkteken voor Kafka’s vriend Brod.

Kafka's graf © drbronk

Kafka's graf © drbronk

‘Wat is het nut van bloemen op een graf? Dat heb ik nooit begrepen,’ zei Kafka eens. Desondanks tref je op zijn graf iedere dag weer hele boeketten aan. Bij de ingang staat een bord met ‘Deze kant op naar Kafka’s Graf (Nr.137) en via bordjes met opschriften in vijf talen worden de literaire toeristen naar zijn graf geleid.

Het is eigenlijk een prachtig park. Tussen de eindeloze rijen grafzerken, overwoekerd door klimop, geflankeerd door bomen, heerst een serene rust. Precies zoals Kafka het graag had.

 

 

Kafka’s verloren werk

Er is nog steeds een internationale speurtocht gaande naar de verloren werken van Kafka, bestaande uit twintig boekjes vol verhalen, beschouwingen en persoonlijke notities. Deze literaire schat is in 1933 door de Gestapo uit de flat van zijn laatste vriendin Dora Diamant gehaald. Een mogelijke theorie is dat het verloren werk ligt te wachten op ontdekking in de voormalige Oost-Duitse Stasi archieven.

www.kafkaproject.com

Bezoek zelf Praag

@drbronk.png

David Bronkhorst  is freelance reisjournalist, fotograaf, blogger en schrijver. Hij doorkruiste de Negev woestijn op een ezel en schreef een roman over zijn beroemde circusfamilie (Het geheim van Carré bij AtlasContact). Hij publiceerde in onder meer Het Parool, Metro en Leven in Frankrijk.


Google+