Hemingway's laatste huis

Bij hoge, heel hoge uitzondering worden er wel eens mensen toegelaten in het laatste huis van Hemingway even buiten Ketchum, Sun Valley, Idaho.

Op een heuvel, omringd door sparren, aan de ruisende Big Wood River staat het pand als een misplaatste blokkendoos tussen het schoon.

De geweien die oorspronkelijk boven de voordeur hingen, nam Hunter S. Thompson als souvenir achter op zijn motor mee toen hij hier na de dood van Hemingway mensen wilde interviewen. Niemand uit het dorp wilde hem iets vertellen. Zijn zoon schijnt ze nog steeds te hebben.

Eenmaal binnen snap je waarom Hemingway en Mary, de laatste mevrouw Hemingway, het huis in 1959 kochten. Ooit gebouwd voor en ontworpen door twee playboys, de gebroeders Topping, is er geen betere locatie denkbaar om een topfeest te geven.

Een en al raam met overal uitzicht als een prachtig schilderij: de onstuimige rivier, bomen en daarachter de Boulder Mountains. Lage banken en stoelen om bij de open haard te chillen. Klaar voor ontvangst.

Het is alsof Hemingway ieder moment kan binnenstappen om een lekker glas in te schenken, want Mary liet na zijn dood in 1961, tot zij zelf stierf in 1986, alles precies zoals hij het achterliet. De huidige eigenaar: the Nature Concervancy, doet dat ook.

Hemingway omringde zich met alles waar hij van hield. Spaanse tegeltjes in de keuken. Een suède tasje voor een drankflacon hangt naar zijn visgerei aan een haakje. Goede flessen wijn in een rek. Kasten vol boeken, posters van stierengevechten, typemachines, stapels Life magazines naast zijn bed. Boven het trapgat een schilderij van Walter Pierce: een stier die na het vechten wordt geslacht.

En vooral heel veel foto's van zichzelf, op al zijn reizen, met celebs, als stoere man. Zo stoer was hij niet meer toen hij hier woonde.

In 1961 was Hemingway niet meer de onoverwinnelijke demi-god die hij zich ooit had gewaand. Zijn armen dun als stokken, zijn ogen leeg, gesprekken gevuld met lange pauzes die stiltes werden. Zijn kamikaze levensstijl van veel drinken, fysiek te keer gaan als een stier, begon zijn tol te eisen. Aan een vliegtuigongeluk in Afrika had hij permanente rugpijn overgehouden, waardoor hij alleen nog staand kon schrijven. A Moveable Feast heeft hij er hier nog uit weten te persen. Naast andere lichamelijke beperkingen wilden zijn hersenen ook niet meer.

Hemingway was zwaar depressief en had al meerdere electro-shocktherapieën ondergaan om hem er vanaf te helpen. Wat de therapie vooral deed, was zijn korte termijngeheugen aantasten, wat het schrijven nagenoeg onmogelijk maakte. En wat moest de grootse Hemingway zonder schrijven?

De ooit zo levenslustige man zat in een zwart gat waar hij niet meer uit kon ontsnappen. Hij was paranoia, maakt zich druk over geld en belastingen. Simpele vragen kon hij niet beantwoorden, soms wist hij zijn naam, adres, familie niet meer.

Op 1 juli ging hij met Mary naar een restaurant waar ze rustig dineerden en zelfs een beetje wijn dronken. Maar bij het dessert begon hij te praten over de grote hoeveelheid FBI agenten die in het restaurant zaten en naar hem staarden.

De volgende ochtend was zondag, 2 juli 1961. Hemingway werd wakker voordat de zon over de bergen kwam. Er zouden geen witte kamers meer komen waar ze elektrodes aan zijn hoofd vastmaakten.

Mary lag boven te slapen toen Hemingway zijn favoriete Boss jachtgeweer en patronen uit de voorraadkamer in de kelder haalde. Hij ging naar het halletje bij de voordeur en laadde zijn geweer.

Jaren daarvoor, toen hij nog groot en sterk was, had hij het gehad over hoe je beide trekkers van een jachtgeweer kon overhalen met een naakte teen. Hij zette de geweerkolf stevig op de grond en ruste zijn hoofd tegen de loop, en in het ochtendlicht maakte hij een einde aan zijn leven.

Op verzoek van Mary werd het jachtgeweer in stukken gebroken en ergens anders begraven, op een onbekende plek in de heuvels van Idaho.

Zijn huis is niet toegankelijk, maar zijn laatste rustplaats, op glooiende heuvels van de begraafplaats van Ketchum, is dat wel, getuige de muntjes en flesjes drank die het graf sieren.

www.visitidaho.org

Chantal van Wees is freelance lifestyle-en reisjournalist en blogger. Zij interviewde honderden bekende en minder bekende mensen en trok per riksja door Europa. Haar interviews, achtergrondartikelen en reisreportages publiceert ze onder meer in Roots, Het Parool, Leven in Frankrijk en Metro.

 


Google+