In het voetspoor van Dylan Thomas

Volg de voetsporen van Dylan Thomas en je ontdekt de mooiste landschappen, dorpen en stranden van Zuidwest-Wales. 

De nationale dichter van Wales en zijn vrouw Caitlin  © Dylan Thomas Centre

De nationale dichter van Wales en zijn vrouw Caitlin  © Dylan Thomas Centre

Dylan Thomas mag dan tegenwoordig de nationale dichter van Wales zijn, het heeft lang geduurd voor de Welsh zijn kwaliteiten inzagen. Pas toen hij succes oogstte in de Verenigde Staten besloten ze dat hij toch wel goed moest zijn. Het is typerend voor de ‘doe maar normaal’-houding van de Welsh. Experimentele poëzie was niet aan hen besteed en bovendien was Thomas ook nog eens een flamboyant figuur. In de Verenigde Staten zagen ze daar juist de charme wel van in en werd Thomas als rebel vereerd, net zoals later James Dean en Jim Morrison. 

Dat imago moet ook wel weer een zware last voor Thomas zijn geweest. Op feestjes werd van hem verwacht dat hij de vrouwen versierde en veel dronk – wat hij dan ook deed. Dat hij een stevige drinker was staat buiten kijf, al zijn de hoge barrekeningen ook toe te schrijven aan de vele rondjes die hij regelmatig gaf. 

Toch is het maar de vraag of Thomas daadwerkelijk een alcoholist was. Met een constant benevelde geest had hij nooit zoveel werken met zo’n hoge kwaliteit kunnen produceren– naast gedichten schreef hij ook korte verhalen, hoorspelen en filmscripts. Er wordt ook wel gedacht dat hij een diabeticus was, zonder dat dit ooit is gediagnosticeerd, laat staan behandeld. In combinatie daarmee zou de drank in ieder geval uitgroeien tot een duivels gifmengsel. 

Hoe dan ook, Dylan Thomas stierf in 1953 op 39-jarige leeftijd in New York. Het laatste wat hij gezegd zou hebben, was “I just drank eightteen straight whiskies and I’m feeling rather tired.” 


Het geboortehuis van Dylan Thomas  in Swansea © Linda Korsten

Het geboortehuis van Dylan Thomas  in Swansea © Linda Korsten

Ugly, lovely town 

Thomas werd geboren in Swansea, wat hij een ‘ugly, lovely town’ noemde. Sinds het is platgebombardeerd in de Tweede Wereldoorlog oogt het stadje al helemaal niet zo fraai. 

Wel staat hier het boeiende Dylan Thomas Centre, dat aan de hand van foto’s en persoonlijke spullen een kijkje biedt in het leven van de schrijver. 

Jo Furber, die in het centrum werkt, wijst op een op het oog onbeduidend kladblaadje, helemaal volgekrabbeld met tal van doorhalingen en kanttekeningen. “Het is één van de weinige sporen waaraan je zijn manier van werken kunt afleiden. Thomas verkocht op zijn 26e namelijk al zijn notitieboekjes om aan geld te komen.” 

Volgens Furber blijft het werk van Thomas mensen aanspreken omdat hij zo veelzijdig was. “Thomas liet zich inspireren door het Welsh landschap en de legenden, maar ook door zijn eigen familie. Zo heeft hij bijvoorbeeld het bekende gedicht ‘Do not go gently into that good night’ geschreven na het sterfbed van zijn vader.” 

Vader David John Thomas schreef zelf ook, al is er nooit iets van hem gepubliceerd. Als leraar Engels vond hij goed taalonderwijs belangrijk; hij las zijn kinderen voor uit Shakespeare en moedigde ze aan alle boeken in huis te lezen. De enthousiaste Thomas las alles wat los en vast zat, niet alleen literatuur maar ook detectives en strips. 

“Thomas kon ook als jongen al erg mooi voordragen omdat zijn vader hem speciaal hiervoor op Engelse les gedaan”, vertelt Furber. “Het Welsh was de taal van de lagere klassen en Thomas mocht het niet spreken.

Des te opvallender is de keuze voor zijn naam; een typisch Welsh naam, afkomstig uit oude verzen. Het betekent ‘zoon van de golven’. Zijn tweede naam is Marlais, waarmee hij is vernoemd naar een oom die bard was en voordroeg op Eisteddfodd, een traditioneel Welsh muziek- en literatuurfestival. Daarmee kreeg Thomas van zijn ouders al een duwtje in de richting van een toekomst als schrijver.” 

Biertje, kruiswoordpuzzel en aan de slag

Vanuit het Dylan Thomas Centre kun je een wandelingetje maken naar Wind Street, vroeger waarschijnlijk Wine Street genoemd vanwege de vele wijnbars die er te vinden waren. 

Er is er nog één waar Thomas zelf vaak kwam – of zo wordt beweerd: de No Sign Winebar. Het ziet er in ieder geval authentiek uit. Ook een bezoekje waard is de haven van Swansea, die wordt omgebouwd tot hip woon- en uitgaansgebied. 

Verder moet je – net als Thomas – gauw de stad verlaten. Als een soort nomade woonde en werkte de schrijver op de mooiste plekjes van Zuidwest-Wales. 

Zoals bijvoorbeeld Laugharne (uitgesproken als ‘Laarne’), een klein, authentiek dorpje met een kasteelruïne die haast op het strand staat. Vlakbij het kasteel ligt de omgebouwde garage die Thomas gebruikte als ‘writing shed’. 

Het sfeervolle houten bouwseltje is precies zo ingericht als in de tijd van Thomas; compleet met proppen papier op de grond. In dit kleine kamertje schreef hij zijn meeste werken. Het was een productieve periode: ’s ochtends dronk hij eerst een biertje en maakte hij een kruiswoordpuzzel, daarna schreef hij tot in de vroege avond. 

Writing shed van Thomas Dylan © Linda Korsten

Writing shed van Thomas Dylan © Linda Korsten

Een paar stappen verder ligt het Boathouse, het bekendste huis waar Thomas met zijn gezin gewoond heeft. Tijdens het rondsnuffelen langs de parafernalia die hier ligt uitgestald hoor je uit de luidsprekers de sonore, haast priesterlijke stem van Thomas die voordraagt uit eigen werk. 

Je vindt er ook een cafeetje met terras, waar onder andere ‘cawl’ op het menu staat. Deze Welsh groentesoep stond vroeger bij mijnwerkersgezinnen altijd op het vuur, zodat de mannen bij thuiskomst meteen iets te eten hadden. Heb je hier niet zo’n trek in, probeer dan de koffie, die is hier erg goed. Of drink zoals Thomas een Welsh biertje in zijn favoriete pub, Brown’s Hotel, in het dorp. 

Graf van Dylan Thomas © Linda Korsten

Graf van Dylan Thomas © Linda Korsten

Dylan Thomas hield erg veel van Laugharne en is hier ook begraven. Op het kerkhof staat een simpel wit kruis, met aan de ene kant de naam van Thomas en aan de andere kant die van zijn vrouw Caitlin, die hier ook begraven ligt. 

Er werd erg van opgekeken dat ze bij Thomas begraven wilde worden, omdat ze na zijn dood is hertrouwd en ze bovendien geregeld ruzieden. Toen bij haar begrafenis een donderslag klonk zei één van de aanwezigen: “They’ve met again.” 

Schrijven in de coulissen 

Laugharne is ook een van dorpen die als inspiratiebron hebben gediend voor het hoorspel ‘Under Milk Wood’. Met de titel wordt waarschijnlijk het marktplein met de winkels en pub bedoeld, aangezien daarboven het bos Dicky Milk’s Wood ligt. Het hoorspel is Thomas’ bekendste werk. Het wordt altijd herdrukt en is inmiddels al in meer dan 30 talen vertaald. ‘Under Milk Wood’ is trouwens geschreven onder grote druk: het verhaal gaat dat Thomas tot in de coulissen aan de laatste pagina’s werkte. Zodra ze af waren gaf hij de velletjes door aan de acteurs.

Niet ver van Laugharne vandaan ligt een ander mooi plaatsje waar Thomas graag kwam: Tenby, een klein, oud stadje aan de kust. Lexden Terrace, het straatje waar Thomas zijn vrouw heeft leren kennen, komt terug in de film ‘The Edge of Love’. Caitlin woonde toen nog samen met de kunstenaar Augustus John, maar Thomas kwam vaak bij hen op bezoek – in eerste instantie voor de kunstenaar, maar later werd Caitlin steeds belangrijker.

Bootjes op het strand van Tenby © Linda Korsten

Bootjes op het strand van Tenby © Linda Korsten

Tenby was in die tijd net als Laugharne een kunstenaarskolonie, vanwege het mooie licht en de vele schilderachtige plekjes die er te vinden waren. Het is nog steeds goed te zien wat de kunstenaars aantrok in Tenby. De oude stadsmuur lijkt de geschiedenis vast te houden in het stadje. Pastelkleurige huizen schurken tegen elkaar aan in smalle straatjes. Smalle steegjes leiden naar eeuwenoude herbergen. In de haven liggen de bootjes hoog op het strand, het verschil tussen eb en vloed is hier enorm. 

Eilandgevoel 

Eén van de mooiste gebieden waar je terecht komt als je het voetspoor volgt van Dylan Thomas is het Gower schiereiland, vlak onder Swansea. Gower is niet voor niets een ‘Area of Outstanding Natural Beauty’ en grotendeels in handen van de National Trust. Er heerst een echt eilandgevoel. Thomas liftte als kind vaak mee met de melkman om hier met vriendjes op ontdekking uit te gaan. 

Gower peninsula © Linda Korsten

Gower peninsula © Linda Korsten

Een strand dat met de Victoriaanse badhokjes nog steeds historie uitademt is Cangland Bay. Het is ‘the place to be’ voor strandgangers uit Swansea en ook Thomas kwam hier graag. In een verderop geleven baai, Caswell Bay, sprong hij met zijn vrienden van de kliffen in zee. Je kunt er nog steeds jonge waaghalzen in actie zien. In Oxwich, een dorpje vol cottages met rieten daken en ook weer aan een mooi strand, kampeerde Thomas vaak. 

Dylan Thomas is niet de enige bekende naam die geassocieerd wordt met Gower, ook bij hedendaagse beroemdheden is het gebied geliefd. Zo heeft acteur Richard Dreyfuss een huis gekocht in Caswell Bay – na een tip van zijn kindermeisje. Het chique hotel Fairy Hill in Reynoldston heeft heel wat beroemde gasten zien komen en gaan, zoals Joan Collins, Tony Blair en Pavarotti. En Catherine Zeta-Jones bezit in een huis achter de vuurtoren van The Mumbles – haar geboorteplaats. Ze is vaak in Swansea te vinden met haar man Michael Douglas. Haar eerste zoon heeft ze Dylan genoemd.

En er zijn er meer die graag hun naam verbinden met de bekendheid en het flamboyante karakter van Dylan Thomas. Robert Zimmerman bijvoorbeeld, die liever door het leven ging als Bob Dylan. Het klinkt ook wel wat passender voor een rebelse popster in de jaren zestig.


Zelf Dylan achterna

Doe zelf inspiratie op in zijn befaamde boathousewww.dylanthomasboathouse.com

Alles wat je wilde weten over Dylan Thomas maar niet durfde te vragen: www.dylanthomas.com

Alle informatie over hoe je van en naar Dylan’s Wales komt: www.visitwales.com

Linda-face2.png

Linda Korsten is reisjournalist en werkt voor National Geographic Traveler, Roots en het Parool. In Australië heeft ze onder de blote sterrenhemel tussen dingo’s en slangen geslapen en in Zuid-Afrika overnachtte ze in een safaritent (in Hemingway-stijl: compleet met Chesterfield) tussen de brullende leeuwen.

Google+