Dante in Florence

De ambivalente houding van Dante met zijn Florence

Dante Alighieri had- zacht uitgedrukt – een ambivalente houding ten opzichte van Florence. Hij was lid van vooraanstaande gilden in de stad en zelfs korte tijd van het stadsbestuur. Ook vertegenwoordigde hij Florence herhaaldelijk als gezant of diplomaat.

Tijdens zijn laatste gezantschap in 1302 werd hij – bij verstek – uit de stad verbannen. De bezittingen die hij in Florence had, werden verbeurd verklaard en zijn huis werd platgebrand. Oorzaak was een ingewikkeld conflict dat model staat voor problemen die Italië nooit schijnt te kunnen oplossen en die een cocktail zijn van familieverwikkelingen, intriges, geld (of het gebrek daaraan) en macht.

Veel van zijn werken, zelfs de Goddelijke Comedie, kunnen worden beschouwd als een wraakoefening op Florence en haar inwoners.

Hoe het ook zij: al snel kregen de notabelen van Florence spijt van de verbanning. Maar niet snel genoeg: zelfs in de 21ste eeuw worden de officiële gemeentelijke excuses door de nakomelingen niet aanvaard.

Talloze monumenten die in de stad voor Dante zijn opgericht zijn dan ook van discutabele historische waarde. Casa di Dante? Hij heeft er niet gewoond – zijn huis is immers met de grond gelijk gemaakt. Dante’s graftombe in de Santa Croce? Hij ligt er niet in.

Bewezen is dat hij in Ravenna begraven ligt. Desondanks ademt Florence Dante. Corrupte (kerk-)bestuurders, overspelige bisschoppen en kardinaals, geile nonnen en sadistische duivels: je treft het aan op elk fresco in een van de talloze kerken van de stad.

Net als in het werk van Dante.

 

Norbert Splint (1969) studeerde Nederlandse Taal en Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is eigenaar van een Amsterdams tekstbureau en woont met man en hond in een appartement aan de gracht.

 

 

Google+